Maandag, 30 juni 2014, naar de St. Bernhardpas.
Een lange dag zal het worden. Geen leuke dorpjes meer, geen grappige verhalen.
Blik gericht op hoger en hoger, over talrijke beekjes, over slechte paden en uiteraard ook nog de rugzak op je rug. Hier wordt al klimmend niet meer gesproken om energie te sparen. Bij stilstand wordt onze verwondering uitgesproken over de steeds maar weer imponerende natuur. Dit is wel de absolute grens voor deze 75 jarige. Tineke heeft het ook zwaar, maar altijd nog wat reserve.
Maar het is er toch uitgekomen "dit nu nooit meer" de trektocht naar het basiskamp van de Annapurna was erger, maar daar komt deze dag wel kort bij in de buurt. Meer dan 2400 meter.
Toen we tegen het einde ook nog door een sterk stijgende sneeuwhelling moesten, hebben we er voor gekozen om de weg te nemen. Veel langer, maar door de serpentines niet zo zwaar.
9.00 uur vertrokken en om 18.00 in het zeer bekende Hospice (klooster) boven op de St. Bernhard.
Een Ned. fietster die wij steeds in de diepte met haar fiets in de hand naar boven hebben zien komen, kwam vlak achter ons binnen,
We kregen bij de Paters een 2 pers. Kamer met wastafel. Rest op de gang. Om 7 uur ging luid de bel in de gangen voor de gezamenlijke warme hap. Geen drank, geen bier, geen tv. We zijn naar de overkant van de straat gestrompeld, wat gedronken, maar de wedstrijd van de Duitsers om 22.00 uur niet meer gehaald. Op die tijd lagen we al uitgeteld te slapen.
Over de eveneens zeer zware afdaling, vernemen jullie ook snel meer.
Ik hoop dat jullie een klein beeld krijgen van de dag van gisteren.
Ps. Er was in het Hospice geen WIFI, dus ik ben een dag later.
Soms zit het de pelgrim mee, soms ook tegen maar sslapen in zo,n sober klooster heeft toch ook wel wat,pakken jullie toch van de week weer een sterretje meer en dat weet je dan ook te waarderen. Wandel ze, groetjes, Cor en Marianne
Neemt niemand jullie meer af